Regisseuse Sahar Meradji legde Nederlandse probleemgezinnen vast voor haar documentaireserie Verloren Kinderen. Gisteravond was daar de laatste aflevering van de vierdelige reeks. Naast sommige kijkers behoorlijk verontwaardigd reageerden op de ouders, klinkt er ook steun en medeleven. En is daar aan het einde van de aflevering een boodschap die je toch aan het denken zet. 

Opvoeden is een behoorlijke taak. Dat blijkt ook wel uit het aantal lezers dat veelvuldig op de opvoed-rubriek van Metro klikt. In de docu-serie Verloren Kinderen volgde de maakster drie ‘probleemgezinnen’ in hun dagelijkse worstelingen met het ouderschap. En dat maakt behoorlijk indruk.

Probleemgezinnen in documentaire Verloren Kinderen

Zo ziet de kijker Astrid en Peter, die beide worstelen met mentale uitdagingen en met vier kinderen op zeventig vierkante meter in Amsterdam-Noord wonen. Astrid krijgt regelmatig een emotionele uitbarsting en het stel probeert, ondanks hun worstelingen, een gezin te runnen. Of ze zichzelf een probleemgezin vinden? „Soms wel en soms niet”, reageert Astrid.  

Ook is daar het gezin van Marjolein en Ronald, die naar België vluchtten met hun drie kinderen om uit de handen van de Nederlandse jeugdzorg te blijven. Hun drie hoogbegaafde kinderen kampen met psychische problemen en ook Marjolein worstelt met haar emotionele toestand. Zo vertelt ze in tranen onder meer hoe het kapsel van haar zoon per ongeluk te kort werd geknipt en over de knuffelberen die in bed liggen, onder meer de ‘ellende-beer.’ Voor alle ellende die ze meemaakt.

Medeleven voor ouders en kinderen

De documentairemaakster vraagt Marjolein of ze haar kinderen psychisch mishandelt en emotioneel instabiel is. „Nee dat denk ik niet. Als je maar lang genoeg door instanties bedreigd wordt, en daar is in mijn geval sprake van, dan raak je daar emotioneel niet stabieler van.” Ze is ervan overtuigd dat ze een goede moeder is, maar begrijpt ook dat haar emotionele buien soms heftig voor haar kinderen kunnen zijn. Als de filmmaakster de kinderen van Marjolein en Ronald vraagt wat ze hopen te bereiken met de documentaire, antwoordt een van de zoons: „Medeleven.”

Tot slot ziet de kijker ook het gezin van de Rotterdamse Gerson en Merel, die zoeken naar de juiste omgang met hun autistische dochter. Het stel heeft twee kinderen en is behoorlijk uitgeblust door de uitdagingen die het autisme van dochter Nohemy met zich meebrengt. Als de regisseuse vraagt of het koppel het leuk vindt om ouders te zijn, moeten ze lachen. „Ik vind het heel pittig. Ik denk weleens: ‘Waarom wilde ik überhaupt twee kinderen?’”, vertelt Merel eerlijk. Maar naast oplaaiende wanhoop, is daar ook veel liefde in het Rotterdamse gezin. 

Harde reacties van kritische kijkers, maar ook steun

De reacties van kijkers lopen uiteen. Het lijkt erop dat de meesten vol verbijstering hebben gekeken en geschrokken zijn van de verhalen. Sommige kijkers uiten hun verontwaardiging voor de ouders en hun opvoedstijl. En die reacties zijn niet altijd even aardig. Maar naast een hoop kritiek, klinkt daar ook medeleven en steun. Want sommige kijkers vinden het ook erg dapper en kwetsbaar dat deze ouders hun verhaal delen.

Boodschap over opvoeding

Aan het einde van de aflevering vraagt de filmmaakster de drie gezinnen naar reflectie op hun eigen gezinssituatie. Het gezin van Marjolein en Ronald worstelt nog steeds met instanties en jeugdzorg en probeert in België de boel op de rit te krijgen. Merel vertelt dat ze, met thuisondersteuning, de boel beter kan accepteren. En dat ze zich realiseert dat zij en haar man toch best met een ingewikkelde situatie te maken hebben.

„In elk gezin zijn er problemen”, concludeert Peter. Volgens hem is ruzie menselijk. „En als mensen zeggen dat hebben wij niet, dan liegen ze.” En daar is Astrid het mee eens. „Als mensen zeggen dat alles perfect gaat in hun gezinsleven.. nooit ruzie, nooit dit, dooit dat, dan durf ik mijn hand in de stront te leggen. Dan ben jij niet gelukkig.” Waarna ze uitlegt dat als je dingen niet met elkaar uitspreekt of geen ruzie maakt, mensen met stress blijven lopen. „Dan lig jij met zeventig jaar in je kist en ik ben negentig als ik in mijn kist lig. Want ik heb geen stress, ik raak het kwijt als ik het zeg. En een gezin dat denkt dat het gelukkig is en het niet uit, dat leeft met stress.” En bij haar eigen gezin weet ze, mét of zonder obstakels: „Alles komt goed.” 

Twitter wordt niet geladen omdat je geen toestemming hebt gegeven. Klik hier om het aan te passen.Wel toestemming gegeven maar niet getoond, herlaad de pagina.

Ik blijf het bij Astrid een lastige wiskundige opgave vinden. Hoe verzorg je je 4 kinderen als je zoveel uur (3 of 5 of oplopend naar 8 uur op een dag!) met je bestie Linda aan het bellen bent? #verlorenkinderen

— Petronella (@tjawatanders) November 24, 2022

Ik zit in de tweede aflevering van ‘Verloren Kinderen’ van @EOnl Jongens, wat een verhalen. Ik vind het heftig, hoor. @NPO3 #verlorenkinderen

— Donny van Aalst (@tmvanaalst) November 24, 2022

#verlorenkinderenHeftige docuserie die je (helaas) laat zien dat de plek waar je wieg staat vaak bepalend is

— Ernst Jan (@KarelsEJ) November 24, 2022

#verlorenkinderen gekeken… wat een verdriet commentaar op de ouders is makkelijk maar ik gun de kinderen vooral veel liefde en perspectief (en de ouders eigenlijk ook). Veroordelen is zo makkelijk maar wat helpt het…

— Francisco Perez (@PerezITQ) November 24, 2022

#verlorenkinderen alle afleveringen heen en weer tussen afschuw, medeleven, respect en verbazing. Dat je je zo durft bloot te geven voor heel Nederland, sommige reacties zijn walgelijk #sommigemensenhiermoetenzichschamen

— laura schuit (@schuit_laura) November 24, 2022

Wie is hier eigenlijk de ouder? Marjolein of de kinderen? Ligt het aan mij of is mevrouw erg manipulatief. Waarom gaan die kinderen niet naar school? Wat voor toekomst biedt zij hen? Wat is dit voor vorm van verstikkende liefde #verlorenkinderen

— Orçun (@orcuntalks) November 24, 2022

Wat dapper van de gezinnen om hun problemen te laten volgen, maar wat een leed!

Vooral Marjolein die haar eigen problemen projecteert op haar kinderen met alle gevolgen van dien. Hoop dat ze gaan inzien dat ze echt hulp nodig hebben hier of in België. #verlorenkinderen

— Simone De Ruiter (@SimonedeRuiter) November 25, 2022

Val in #verlorenkinderen Wat een heftige opvoedsituaties zijn dat. Om stil van te worden.

— Ronald Buitelaar (@RonaldBuitelaar) November 24, 2022

Indrukwekkend programma en een goede inkijk in een andere kant van onze (insta) maatschappij. #verlorenkinderen

— Bart van der Hoorn (@BartHoorn) November 24, 2022

Je kijkt Verloren Kinderen terug via NPO.

Opvoedvraag: ‘Mijn dochter (9) is hondsbrutaal, ook tegen vreemden’

Door Halvari

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.